Het verhaal van Baiboon uit Irak

“Samen met mijn familie woonde ik in Sinjar, een dorpje in Irak. Maar daar kwam een einde aan toen ons dorp werd aangevallen door IS. Mijn oom en een aantal andere mannen kwamen om het leven toen ze probeerden om IS tegen te houden. Gelukkig konden de meeste mensen op tijd wegvluchten.

De eerste tien dagen zaten we vast in de bergen. Toen we uiteindelijk verder konden zijn we doorgereisd naar Dohuk, waar we werden opgevangen door hulpverleners. Inmiddels woon ik samen met mijn familie in een vluchtelingenkamp. De dagen duren lang omdat er weinig te doen is. Via ZOA hebben we gelukkig wat warme kleding en een kachel gekregen. Ook hebben we sinds kort een toilet.

Ik mis mijn vriendinnen uit Sinjar enorm. Veel meisjes van mijn leeftijd zijn ontvoerd door IS en verkocht als slaven. Ik vraag me vaak af waarom dit allemaal met ons gebeurt. Toch probeer ik te dromen over de toekomst. Zolang je hoop blijft houden en er iemand is die je ondersteunt is er nog perspectief. Wat ik in ieder geval wil is mijn school afmaken. Daarna wil ik graag dokter of activist worden.”